Concours d’Elegance

Titel aan mooie kleren, speciaal uit de tijd van de auto. Terecht, maar deze keer was het thema ‘Géniale’ en dat sloeg vooral op de auto. Dit thema is vol enthousiasme en met een grote doses creativiteit opgepakt door de deelnemers. Door iedereen en met vele variëteiten.

Ten eerste al het aantal deelnemers: waren het er oorspronkelijk een zestal dat zich had opgegeven, dankzij Jan Nijboer is dat uitgegroeid tot veertien.

Opengewerkte deur. Frits Dunnewind heeft zich goed voorbereid: zijn rechter voordeur is voorzien van glas of perspex, waardoor je er doorheen kan kijken en zien hoe bij voorbeeld het mechanisme van het openen van de deur werkt: simpel en vernuftig. Verder kan Frits nu de rechterstoep goed zien, zodat hij er strak langs kan parkeren.

Vervoeren van een ei. Jaap en Wuppie hebben zich op het laatste moment laten inspireren door het ontbijt en Jaap laat trots aan de jury zien, dat ze een bruin ei hebben vervoerd en dat het heel gebleven is. Natuurlijk wil hij graag demonsteren of het gekookt is op niet, op de jurytafel. Maar dat blijkt toen niet nodig.

De uitstekende wegligging. Aike Dreves en zijn vrouw Saskia komen al bochten makend aanscheuren, met een waarschuwingsbord uit het dak, ‘pas op, slipgevaar voor 2CV’s’. Maar, hoe snel ze ook rijden en hoe zeer ze ook slingeren, de Eend blijft keurig op de weg en komt precies tot stilstand naast de jurytafel. Waarna Aike nog eens precies uitlegt, hoe fantastisch de wegligging van de Eend is.

Bevestiging rallyschildje. Willem en Connie komen aanrijden met hun Radar en Willem legt uit, dat door de anders gevormde bumper, het bevestigen van een rallyschildje vrijwel onmogelijk is, dat hij daarom jaren geleden, met behulp van een plankje en een juist geplaatste bevestiging hiervoor een oplossing heeft gevonden en dat die nog steeds werkt. Hij laat dit zien.

Bevestiging ‘te koop’ bordje. Willem te Molder rijdt aan in zijn zeer mooie grijze 2CVAZ uit ‘55 en laat zien hoe geniaal hij het ‘te koop’ bordje heeft vastgemaakt met een viertal kleine magneetjes. Natuurlijk volgt een hele discussie met de jury over de rest van de genialiteit van de auto.

Rijden zonder chauffeur. Vervolgens komt Lex de Goeij langsrijden als superster, staand in zijn auto, luid een ABBA-lied zingend, waarbij zijn wijd gespreide armen mede expressie geven aan zijn zang. Losjes een voet op het stuur om te zorgen, dat hij ongeveer recht rijdt. Maar, duidelijk zonder gas te geven en duidelijk zonder chauffeur.

Zonnedakje met clublogo. Hans Waldekker en zijn buurman laten zien, hoe gemakkelijk je zelf een zonnedakje kan maken met ons clublogo er op. Waarschijnlijk ‘improvisatie op het laatste moment’, maar waarom niet? Gewoon geneale actie.

De ‘Teilhol Tangara’.  Henk en Gerrie van Boxmeer komen aanrijden om hun auto te showen en Henk vertelt uitgebreid over de fantastische eigenschappen ervan. Geen 2CV, maar wel net zo goed. En er rijdt nog maar één andere hiervan rond in Nederland. Improvisatie, maar geniaal.

Vervolgens komt Marc Aartsen zijn rollator showen, nieuw model, zeer wendbaar. Maar dit is meer een intermezzo.

De Mehari. Daarna Frank van de Berg met zijn groene Mehari. Mét drie jonge dames er bij in, wat laat zien, dat ook een oude auto en een niet-helemaal-meer-jonge-man grote aantrekkingskracht kunnen hebben op jonge dames. Gevraagd, of ze comfortabel zitten, wordt er positief lachend op gereageerd. Frank heeft galant en trots met ze een rondje over het hele veld gemaakt.

Expositie Eend. Hans Westrik heeft Ynneke geleend, de vriendin van Jan, om haar naar de jury te rijden, waarna zij een schilderij van hen kan maken. De hele Eend vol met schilderijen en schildersezels etc. Ynneke maakt snel een meesterwerk en daarna gaat het vrolijk, met open deurtjes, weer verder. Op vele manieren inzetbaar, de 2CV.

Waarna Willem te Molder nog een keer langs komt rijden, om ‘en passant’ nogmaals aandacht te vragen voor zijn ’55 er. Tweede intermezzo.

De fantastische vering. EiltJan Stuit en zijn nieuwe vriendin komen aanrijden, hij stapt uit en aan de hand van een houten model (dat is waarschijnlijk gemakkelijker te begrijpen voor de dames juryleden) laat hij de werking van de vering zien. Geen veerpotten, maar eenvoudige elastieken. Wel heel vernuftig gemaakt. Vervolgens is zijn manier van weer instappen zeer kundig. Hoe krijg je een enorme hond weer van je stoel af en weer op de achterbank, zodat je kunt instappen en wegrijden? EiltJan lukt dat, echt kunstig.

Daarna de zwarte 2CV van Hans Hoeksma en zijn vrouw. Voorzien van een slinger badeendjes en een ‘Nederlandse vlag zonnedakje’. Maar het gaat uiteindelijk om het karretje dat er achter hangt. Met één wiel, maar stevig verankerd aan de achterbumper. De uitlaat laat een persoonlijk detail zien.

Hoe zuinig is een groene Eend? Sigfried Kramer laat met hulp van Boudewijn Kramer en Anne-Jan Kunst zien, hoe zuinig een ‘groene Eend’ is. Er komt geen druppel benzine aan te pas, ‘alleen maar boterhammen met kaas’, zoals Anne-Jan ons vertelt. Zeer milieu bewust.

Dyane op gas. Tigo van der Werf en zijn vrouw rijden aan in hun goudbruine Dyane en die blijkt op gas te rijden. Tigo legt uitvoerig aan de jury uit wat hij hiervoor zoal heeft aangepast. Dit heeft ook de belangstelling van de omstanders, waardoor de auto in korte tijd volledig ‘uit het zicht is’ door alle belangstellenden.

Het oordeel van de jury

Uit het juryrapport blijkt, dat de drie dames (Janny van Mallandt, Elly Kolen en Henriette Westrik) al deze creativiteit nauwlettend gevolgd hebben en goed hebben geluisterd naar alle verhalen. Zij hebben het thema ‘geniaal’ net zo zwaar laten wegen als ‘originaliteit’.

De eerste prijs gaat naar Frits Dunnewind, ‘die speciaal voor dit concours een nieuwe uitvinding had gedaan en alvast het prototype liet zien van een opengewerkte deur, waar zicht was op de bediening van het geniale slot, maar ook handig om te zien of je goed langs de staap kunt parkeren. u kunt zich melden bij Frits om een optie te nemen op dit prototype.’

De tweede prijs gaat naar Lex de Goeij, omdat ‘hij het gevoel van de zeventiger jaren zo goed wist te presenteren en vast te houden’.

De derde prijs gaat naar Hans en Annemiek Hoeksma, ‘die hun Eend een derde leven hebben gegeven. Vele ongelukken werden deze Eend niet gespaard, maar hun aanhanger op eéén wiel was ook een geniale uitvinding, waar zo waar een pottie pottie in past en dan te denken aan de bijzondere hartvormige uitlaat.’

‘De vierde prijs gaat ook naar een Hans, die zich perfect wist te presenteren met zijn grijze expositie Eend. Voorzien van schilderijen van een zekere kunstenares, die zich in het rood presenteerde en liet zien hoe je een schilderij maakt.

Kortom, veel origineels en de andere deelnemers waren zeker ook heel betrokken bij dit leuke, malle, onderwerp van ons negende lustrum.’

Irene Doorenbos

*Een versie van dit verslag met meer foto’s zal verschijnen in Deux Chevaux Nieuws 46/6 .