2CV Herfstrit: Verslag van Marc

Op zondag 2 oktober was het tijd voor de jaarlijkse Limburgrit, georganiseerd door Jan Gielen. Tijd voor een verslag van onze voorzitter Marc Beek….

*Dit is een ingekorte versie van het verslag van Marc. De uitgebreide versie van het verslag van Marc zal verschijnen in Deux Chevaux Nieuws 44/6.

Als je het verkeer niet in de weg wilt zitten en een beetje wilt meekomen, dan mijd je de snelweg en kiest voor provinciale of N-wegen voor de tocht van Baarn naar Leveroy. De prijs die je betaalt is dat je drie uur achter het stuur zit en om half zes uit de veren mag op de zondagochtend. Máár, je krijgt er veel voor terug.

Jan Gielen had dit jaar Leveroy als startpunt van de Limburgrit uitgekozen. Vroeger een zelfstandige gemeente, tegenwoordig een kleine maar markante kern van de herindelingsgemeente Leudal, in de buik van de provincie.  Pa zou meerijden als navigator en zo na drieënveertig jaar weer eens in een Dyane komen te zitten (de zijne ruilde hij in 1979 in op een nieuwe Volkswagen – iedereen maakt fouten). We hadden rond tien uur in Roermond afgesproken en zouden dan de 20 km naar Café Wetemans rijden, waar verzameld zou worden.

Jan drijft iedereen tegen twaalf uur naar buiten voor de start van de tocht. Het is een flinke rit dit jaar: 75 kilometer door de Maasgouw, het Leudal, langs velden, spoordijken en soms dwars door de bossen. Van Venlo tot Maastricht, er zijn deelnemers uit alle uithoeken van de provincie (én van buiten) en Jan is met recht trots op de opkomst. Qua deelnemende A-typen is het een gemêleerd gezelschap: een Acadiane, twee gewone, enkele Charlestons, 4’tjes, 6’jes, natuurlijk het nodige statutaire materiaal en zelfs een Hoffmann cabriolet.

Terwijl ik dit zit te schrijven mailt Jan me de routebeschrijving. Pa wilde er graag een .gpx-bestand van maken – dat kunnen we dan mooi op de website zetten zodat degenen die deze bijzondere weekendrit hebben gemist hem nog een keertje op de navigatie kunnen narijden.

Kort na vieren, inmiddels terug bij café Wetemans, nemen wij afscheid van Jan en de anderen, rijden door Heythuysen via de mooie Elisabethsdreef naar de watermolen tussen Haelen en Roggel en eten daar soupe à l’oignon en zoervleis met een abdijbier erbij. Om kwart over tien staat de AYA weer op zijn plekje in de garage in Baarn, moe maar voldaan (en een kwartliter olie lichter). Zulke zondagen zijn er maar weinig – veel dank, Jan! Volgend jaar weer.

Marc Beek

De foto’s vergroten kan door op de gewenste foto te klikken.

Rit Noord-Oost: Verslag van EiltJan

Zondag 2 oktober maakte Noord-en Oost-Nederland zich op voor een prachtige rit vanuit het Drentse plaatsje de Wijk. Wederom uitgezet door Pieter en Renske Dokter. De weersvooruitzichten beloofden een op voorhand geslaagde dag, hetgeen ook volkomen uitgekomen is. Naast noord en oost Nederland was er ook vertegenwoordiging vanuit het verre Den Haag in de persoon van Pieter Vogel. Hij was even heen en weer met zijn momenteel bovengemiddeld olieverbruikende AZAM.

De start, met koffie en gebak, vond plaats bij lunchroom Mulino die speciaal voor ons open was. De opkomst was met zestien auto’s niet verkeerd. De variatie in modellen, inclusief een verdwaalde Volvo Amazone, was groot, hetgeen altijd veel gesprekken op gang brengt.

De route naar de eerste tussenstop verliep dankzij  het welbekende Friese volgsysteem moeiteloos. In het buitengebied van de Wijk passeerden we een weiland met ruim honderd ooievaars die zich daar verzamelden voor de wintertrek naar Afrika. Een spectaculair gezicht. Er werd haltgehouden bij ‘de muur van geweld’. Een protestplaats tegen en vooral een gedenkplaats voor de slachtoffers van zinloos geweld. De route vervolgde via mooie rustige weggetjes naar restaurant Narline in Ten Arlo. Daar werd genoten van een goed verzorgde lunch.

Het volgende traject was gedeeltelijk via onverharde paden en wegen. Eens te meer bleek dat onze voertuigen zich daar uitstekend thuisvoelen. Op deze manier was de route zelfs voor deelnemers die in deze buurt wonen toch verrassend. Weer terug in de Wijk werd na een dag zonder autopech opgewekt weer afscheid genomen. Daarbij hoorde ik opvallend vaak ‘tot de volgende keer’. Ik maak hieruit op dat ik niet de enige was die een geslaagde dag had.

EiltJan Stuit

 

 

Verslag traditieweekend 2022

Van 26 augustus t/m 28 augustus hadden we weer het jaarlijkse kampeerweekend van de EEEC. Dit jaar in Sint Annaparochie, Friesland. Je leest hier de ingekorte versie van het verslag van dit weekend van Jaap Heeringa. De uitgebreide versie van dit verslag is te lezen in Deux Chevaux Nieuws 44/6.

Locatie

Dit jaar werd er gekampeerd op de minicamping van een goede bekende en mede lid, Sigfried Kramer, die deze camping beheert samen met zijn vrouw Yvonne, aan de voet van de Nieuwe Bildtdijk, bijna met de voeten in de Waddenzee. Een prachtige plek met rondom een geweldig uitzicht, een beetje wind, veel zon, groen gras (en dat is niet niks in deze hete tijden), een enorme schuur waar al onze gezamenlijk binnenactiviteiten ruimschoots konden plaatsvinden en dan met zo’n gastvrouw en gastheer, wat wens je je nog meer?

Bij vertrek van huis zag ik tot mijn schrik dat de accu niet meer werd opgeladen, dus moest er nog even gesleuteld worden. Gelukkig is er altijd wel tenminste één medelid die een stukje schuurpapier bij zich heeft (dank Hans) en met een paar nieuwe koolborstels en een opgeschuurde collector was alles weer koek en ei.

Chinees en vrijdagavond

De borrel ging naadloos over in een heerlijk Chinese maaltijd waarbij we niet eens ons eigen meegenomen bord en bestek hoefden te gebruiken. En hoe gaat dat dan op zo’n avond zonder allerlei Coronaregels, gezellig bij elkaar zitten, kletsen over van alles en nog wat, kennis maken met nieuwe deelnemers, wijntje hier, biertje daar, borrelnootje er bij, wat heb je nog meer nodig voor een gezellige avond.

Zaterdag

Op zaterdagochtend brachten we een bezoek aan het Meijer Motoren Museum (http://meijermuseum.nl/), vlak bij aan de Oudebildtdijk, in Sint Jacobiparochie. Wat een geweldige ervaring. De ontvangst door de vrijwilligers was hartelijk en we werden onthaald op een kopje koffie en een toespraak van meneer Sjoerd Meijer zelf die vertelde (in onvervalst Bildts) over het bedrijf zoals dat was ontstaan en waar het nu is en hoe de collectie aan oude motoren was begonnen en gegroeid.

Als je houdt van oude, begrijpelijke techniek en van het rijdend / werkend houden van technisch erfgoed, is dit museum absoluut een bezoek waard. Belangstellenden kunnen telefonisch een afspraak maken. Doen zou ik zeggen. Kijk op de site voor een indruk. De dag werd afgesloten met een rijkelijk voorziene BBQ die, omdat het toch wel stevig woei, binnen in de schuur konden worden gestookt.

Zondag

Keurig op tijd, dat wil zeggen om 12 uur, was iedereen gereed om aan de traditierit te beginnen. Inmiddels waren ook nog een aantal niet kampeerders gearriveerd, zodat het totaal aantal deelnemers aan de rit was gestegen van 38 tot zeker dik in de 50 (ik heb de neuzen niet geteld). Na nog een paar laatste aanwijzingen van de organisatie werd de route uitgedeeld en werden we gevraagd ons in rotten van één op te stellen op de weg door de weilanden. Er volgde een prachtige rit met in totaal 24 Eendjes op een rij. Je kunt ver kijken over het vlakke land van Friesland, zeker wanneer dat land eigenlijk gewoon zeebodem is (geweest).

Op weg naar Dokkum alwaar we met de hele bubs op het hoogste dek van de parkeergarage konden parkeren voor een stadswandeling onder de bezielende leiding van Jan Nijboer die ons langs een aantal rustieke plekjes, een ijssalon, het gemeentehuis, de haven (het keerpunt van de Elf Stedentocht in betere tijden), de grote kerk en natuurlijk de Elf Steden Fontijn loodste en ons weer mooi om een uur of 3 terug bracht bij onze voertuigen.

En toen: Einde oefening, het was weer voorbij. Wij kijken terug op een heel geslaagd traditieweekend, mede door een prima organisatie en dito verblijf op de camping van Sigfried en Yvonne en alle gezellige deelnemers aan dit jaarlijkse evenement. Daarom doe ik hierbij een oproep aan allen die dit festijn nog nooit hebben bezocht: zet het laatste hele weekend van augustus 2023 vast in uw agenda voor het EEEC Traditie Weekend 2023 en kom het meemaken!

Jaap Heeringa

Onderstaand ook nog een aantal foto’s gemaakt door Irene Doorenbos. De foto’s vergroten kan door op de gewenste foto te klikken.

Met vijf oude Eenden naar Mont Ventoux

Teunis van den Hazel ging met vijf oude Eenden op stap naar Mont Ventoux. In onderstaande video zijn deze prachtige oude Eenden vastgelegd.

Mocht je meer willen zien; zijn verslag en foto’s verschijnen in clubblad 44/5!

 

Vaderdagrit 19 juni ’22: Verslag van Jaap

Hoewel ik een grondige hekel heb aan het fenomeen Vaderdag en Moederdag leek mij de deelname aan de Vaderdagrit, georganiseerd door de Peugeotclub Nederland, toch wel eens een aardig idee. Dus hebben Carla en ik ons daarvoor ingeschreven. De rit zou plaatsvinden in een prachtig deel van Nederland, beginnend in Groesbeek en eindigend in Volkel.

Vol goede moed stapten we al vroeg in de auto, want Groesbeek is toch wel een mooi stukje rijden vanuit Amersfoort, vooral wanneer je de snelwegen vermijdt. Mooi op tijd gearriveerd, tegelijk met de eerste stevige regenbui, werden we hartelijk ontvangen in Hotel Restaurant de Wolfsberg op het overdekte terras met heerlijke koffie en gebak. Er stonden al aardig wat auto’s op de parkeerplaats opgesteld van allerlei pluimage met dien verstande dat het wel allemaal Frans was dat de klok sloeg, Peugeot, Renault, Citroën, Panhard en dan van alle leeftijden en types. Een keur aan DS-sen, TA’s, R 16-s en CX-en stond stilletjes de regen te weerstaan.  De Eenden waren echter zeer dun gezaaid, er zwommen er maar twee, één  zesje en één 12 pk. Dat was wel jammer.

De organisatie had er voor gekozen het accent van de dag vooral te leggen op de sociale component van zo’n bijeenkomst en wat minder op het aantal af te leggen kilometers. Dus bij het kopje koffie al meteen in gesprek met een trotse eigenaar van een hele mooie DS die pas onlangs had gekocht. Zijn eerste rit in clubverband dus nog een beetje onwennig.

Om half 12 was de start van de rit. Inmiddels was het droog maar het leek ons nog niet het moment het dakje op te rollen. Voorzien van een schitterend uitgevoerd routeboek en een eerste mondelinge aanwijzing om vooral bij de start op te letten de juiste straat in te slaan, stapte een ieder achter het stuur en vertrok. Tja, zoals we allemaal wel weten is Nederland gewoon heel mooi wanneer je niet op de snelweg bent en dus doorkruisten we Gelderland en Brabant met een gezapig tempo dat hoort bij wat minder vermogen.

Het aardige van een rit met andere merken en types is dat je niet steeds tegen de kont van een Eend aankijkt maar nu ook eens een TA wat langer van achteren kunt bestuderen. Het blijkt dat daar ook niet veel licht uit de achterlichtjes komt, we zijn niet de enigen.

Na 65 km kwamen we in Volkel aan bij een prachtige, tot horeca gelegenheid omgebouwde boerderij, alwaar een deel van de tuin en het (deels) overdekte terras voor de deelnemers was gereserveerd. Hier konden we genieten van een rijkelijk uitgevoerde lunch en omdat het weer zich nu van zijn goeie kant liet zien, kon dat lekker buiten. Tijdens zo’n lunch kom je dan gemakkelijk tot een geanimeerd gesprek over wat andere mensen trekt in de liefhebberij van een Franse auto en wat ze er zoal mee doen, vakantie, vooral in de garage, zelf sleutelen of alles uitbesteden.

Je hoort nog eens wat hoe het in andere clubs toe gaat en hoe de onderdelen voorziening is. Alles met elkaar heel gezellig gewoon en zeker een aanrader om ook eens mee te rijden. De rit wordt ieder jaar op Vaderdag georganiseerd en is vrij toegankelijk voor elk soort Franse auto. Dus volgend jaar 18 juni, zet het in de agenda, kunt u het ook eens proberen. Aanrader.

 

Jaap Heeringa

Bezoek NCAD en DAF museum 9 juni ’22

Op donderdag 9 juni bezoeken we het Nederlands Centrum voor Autohistorische Documentatie (NCAD), gevestigd op de Automotive Campus in Helmond. De vrijwilligers van de NCAD hebben er iets moois van gemaakt. Met het NCAD werken we samen om een deel van ons EEEC archief te digitaliseren.

Het centrum zelf

Eerst worden we door Fons Alkemade welkom geheten in de hal van de Campus, met koffie. Daarna wordt de groep gesplitst in drie delen, één deel gaat het centrum zelf bekijken, één groep bekijkt het depot en de derde groep doet een quiz. Om vervolgens dus te wisselen. Ik zit bij de groep, die begint met het centrum zelf, gevestigd op de eerste verdieping. Kasten vol met tijdschriften en boeken, betreffende automerken, de auto’s zelf, de techniek, maar ook de sociale aspecten van auto’s en de auto-industrie, de culturele aspecten, de infrastructuur. Kortom, zo breed mogelijk. Ze hebben daardoor een heleboel, volgens hun brochure twee kilometer aan documentatie. Maar ze hebben ook veel niet. Er is namelijk geen geld om tijdschriften of boeken aan te schaffen, ze zijn hoofzakelijk afhankelijk van schenkingen. Dat daar regelmatig pareltjes tussen zitten, blijkt uit de voorbeelden, de we te zien krijgen. Opgericht in 1997, zijn ze al een viertal keren verhuisd, mét al die documentatie.

Het depot

Dan naar buiten en een eind lopen naar het depot. We krijgen uitleg over alle research bedrijven die hier gevestigd zijn. Om een paar voorbeelden te noemen: Ze ontwikkelen en testen  hier elektrische bussen, zo effectief mogelijke batterijen en accu’s, aggregaten op waterstof, de Lightyear auto op zonne energie en twee Hoge Scholen zijn hier gevestigd. Het is een jong en dynamisch gebeuren, waarbij eigenlijk alleen het NCAD naar het verleden kijkt onder het motto ‘Historie in beweging’. Het depot ligt op de begane grond en dit heeft een reden. Het staat namelijk massaal val met rolkasten, die allemaal vol zitten met documentatie. Vond ik wat ik tot nu toe gezien heb al imposant, nu begrijp ik hoe ze aan de ‘twee kilometer’ komen. In de ladekast ‘Citroën’ blijken unieke foto’s te zitten van het begin van de Belgische productie.

De quiz

En dan de quiz. Dit gaat onder begeleiding van Hans van Hooff. Er zijn een vijftien tal vragen, allemaal over de 2CV en/of Citroën. En een twintigtal boeken, waarin je de antwoorden kan opzoeken. Maar, veel te weinig tijd als je er al niet iets van af weet. Gelukkig zijn we bijna allemaal kenners, dus de vragen worden vlot beantwoord, een enkele wordt voor de zekerheid opgezocht, maar we zijn vol vertrouwen over de uitslag. Die komt pas na het eten, maar dat geeft niet, want dat is op zich ook een avontuur. Hoe lang is het geleden, dat ik in een heuse kantine gegeten heb? Keuze volop en als je eenmaal met je blaadje met eten in de ruimte met stoelen en tafels staat, is het als vanouds zoeken of je een bekende ziet. Dat lukt, en het eten is voortreffelijk.

De uitslag

De uitslag is zoals we al verwachtten, alle groepen hebben vrijwel alle vragen goed. Met het nalopen van de antwoorden kan een groot deel van ons meer details geven, we voelen ons allemaal ‘kenners’ en vooral, we zijn blij dat de vrijwilligers van de NCAD de moeite genomen hebben om zulke bijzondere en eigenlijk wel moeilijke vragen te vinden. Ze hebben hun documentatie heel goed doorgespit. Een aantal van ons beloofd hun overtollige boeken aan hen te doneren en ook zeker nog eens terug te komen.

 

 

 

 

 


DAF museum

Het tweede deel van de excursie is het DAF museum. Van Helmond naar Eindhoven is niet ver en Robert deelt een duidelijke routebeschrijving uit. We parkeren de auto’s gratis bij de Praxis en zijn allemaal op tijd in het museum. De heer Ad van Geel, vrijwilliger, heeft zo’n tien minuten tijd voor ons om de geschiedenis te vertellen. In die korte tijd weet hij ontzettend veel te vertellen over Huub van Doorne en zijn ‘Van Doorne’s Aanhangwagens Fabriek’. Daarna zwerven we door het museum. Mooi ingericht, heel veel te zien, goede uitleg overal. Imposant en zeker de moeite waard. Niet elke DAF staat er, maar wat er wel staat, geeft een goed overzicht. Vanaf de eerste en veel bijzonder personenauto’s, de legerwagens en vrachtauto’s en bussen zijn ruim aanwezig, zelfs de raceauto’s. Op de vrachtauto’s van Jan de Rooij, waarmee hij Parijs – Dakar meereed, zit nog het originele Saharazand.

We strijken uiteindelijk allemaal neer in het restaurant voor koffie en/of thee. En natuurlijk om commentaar te geven op de collectie. Goed commentaar, mooie collectie. En mooi museum. Een welbestede dag, met dank aan Robert Kaag voor de organisatie.

 

 

 

 

 

 

Irene Doorenbos

Brabantrit 22 mei ’22: Verslag van Irene

Hij was weer fantastisch, weer helemaal wat we van een Brabantrit kunnen verwachten. Deze keer uitgezet door Henk van Boxmeer. Er zat weer van alles in: straten door bijzondere dorpjes, lanen met hoge bomen er langs, zandweggetjes met kuilen en plassen en bovenal een aantal stops met uitleg van Henk over wat er te zien en te beleven is. Veel gezellige mensen, veel mooie verhalen en van alles gebeurt onderweg. Een belevenis.

Koffie met gebak

Het begon allemaal in ’Het Wapen van Liempde’ met overheerlijke koffie en een enorm stuk appelgebak met slagroom. Dit op kosten van de club. Altijd een goed begin, nadat je toch een redelijke tijd onderweg bent om in Liempde te komen. Sommige mensen, zoals Victor Couwenbergh uit Grijpskerke, doen er zelfs twee uur over. En dat ook weer terug aan het eind van de dag. Maar, het is zeker de moeite waard.

Meerijden

Ikzelf reed mee met Hans Vemer en Wilma Westerveld, maar ik had ook mee kunnen rijden met Willem Klein Lankhorst, of Vincent Couwenbergh, of Pieter Vogel, aanbod genoeg. Ik heb voor Hans en Wilma gekozen om het nuttige met het aangename te verenigen en omdat het altijd leuk is om nieuwe mensen te leren kennen.

Veertien auto’s, waaronder een Traction Avant, zo’n mooie deftige zwarte auto, waarvan er gelukkig ook nog veel rondrijden. De rest waren allemaal Eendjes, van verschillende leeftijden.

Eerste stop

Henk is blijkbaar erg actief hier in de buurt. De eerste stop is bij ‘Kartuizerhoeve ’t Groot Duyfhuis’, pittoresk gelegen aan de Dommel. En daar mogen we onder zijn leiding overal rondlopen, omdat hij daar vrijwilliger is. Natuurlijk krijgen we ook de geschiedenis van deze hoeve te horen, met vooral alle leuke details.

De tweede stop is bij het Kienehoef Park in Sint Oedenrode. Hier lopen we een rondje door dit mooie, heerlijk schaduwrijke park, waardoor we ook een idee krijgen wat er nog meer te beleven is: kinderboerderij, speeltuin met veel water, een groot paviljoen om uit te rusten, bootjes om te huren, een golfbaan, een paardenmanege. Doen we allemaal niet, want we zijn met een rondrit bezig door een mooi stuk van het land.

De derde stop is bij Kasteel Henkenshaege in Sint Odenrode. Hier lopen we helemaal omheen. Het is een trouwlocatie, dus iemand die nog trouwen wil?

Verloren voorwerpen

Bij de derde stop bleek er tijdens de rit een tas van auto gewisseld te zijn. Ja, hoe doe je dat? Wel, je hebt allemaal je dakje open en misschien soms ook wel eens een deurtje. Er valt een tas uit een Eend, net als hij sierlijk een bocht naar rechts maakt op een rotonde. Een voetganger ziet dit en pakt de tas op en geeft hem via het open dakje aan een volgende langsrijdende Eend, met de mededeling, ‘dat deze tas uit die andere Eend viel, of ze hem mee willen nemen’. Dus bij die stop de tas weer terug bezorgd en iedereen blij.

Victor had, nadat hij een jerrycan benzine in zijn tank gedaan had, vergeten om de tankdop er weer op te doen. Je kent dat vast wel, je legt hem even op het dak, raakt aan de praat en vergeet hem. Hij had het net gemerkt en was in de weer met een plastic zak en een elastiek, toen een andere chauffeur aan kwam lopen met een ‘nooddop’, zo’n moderne plastic dop die op elke tank past. Ik heb ze zelf ook jaren gebruikt, totdat ik van Tijs Koolen een tankdop met sleuteltje kreeg. Die leg ik nog steeds boven op het dakje, maar ik kan nu tenminste niet zonder dop wegrijden.

Puur natuur

De vierde stop slaan we over, dat zou het Museum De Bevrijdende Vleugels zijn, maar omdat het een mooie dag is vandaag, is het daar zeker te druk en is er waarschijnlijk niet meer te parkeren. Dus rijden we door naar de vijfde stop, natuurgebied ‘De Mortelen’. Hier zijn dus de zandweggetjes met kuilen en plassen. En weer heel mooi uitzicht en een goede uitleg van Henk.

We eindigen de rit waar we hem begonnen zijn, in Liempde, maar wel een iets andere locatie, namelijk ‘Bezoekerscentrum D’n Liempdsen Herd’, waar we door vrijwilligers voorzien worden van drank en worstenbroodjes. Heerlijk lokaal bier en de broodjes zijn dus ook Brabants. Een toepasselijke afronding van een mooie dag. Met dank aan Henk en Gerrie van Boxmeer en aan Pieter Vogel. En natuurlijk iedereen, die mee reed. Het was erg gezellig.

Irene Doorenbos

 

 

Oranjerit 24 april ’22: Verslag van Rien

A-Type Markt ’22: Verslag van Rien