Op verzoek van het Apua-Help-team delen we de aankondiging van de 30e editie van Apua-Help 2025 – 2026:

Link naar PDF

Het PDF-bestand bevat de aankondiging in het Engels, Duits, Frans, Spaans en Zweeds. Hieronder staat de aankondiging in het Nederlands beschreven.

Houd de 2CV-spirit levend – Word lid van Apua-Help!

De eerste Apua-Help werd in 1975 gepubliceerd en sindsdien hebben talloze 2CV-reizigers geprofiteerd van het hulpnetwerk van de organisatie. De helpdesk biedt hulp bij technische problemen, geeft tips voor bezienswaardigheden, biedt accommodatie en nog veel meer.

De Finse 2CV Guild kondigt met genoegen de aankomende 30e editie van APUA-HELP 2025-2026 aan, die later dit voorjaar wordt gepubliceerd. Na de release is het te koop in de online winkel van de Finse 2CV Guild.

We zijn blij dat we al deelnemers uit 28 verschillende landen hebben, maar we zouden het geweldig vinden als jij je bij ons aansluit! Word onderdeel van deze gekoesterde traditie door je aan te melden als helper via ons registratieformulier hier:

https://www.2cv.fi/apua-help-2025-26/

Het gerucht gaat dat er in Nederland meer Franse klassiekers rondrijden dan in Frankrijk. Althans voor snoeken, DS’en en ID’s, geldt dat zeker. Die zijn hier dan ook een stuk voordeliger in de aanschaf (en doorgaans in betere staat van onderhoud) dan in la douce France. Maar zodra je je onderdompelt in de micro-cosmos van de sociale media en je kijkt weer eens naar een nieuw geplaatste video van La Chevronnée of Garage 2CV Etienne Muslin (beide kanalen heb ik hier al eens voorgesteld en besproken), dan krijg je de indruk dat ze ook in Frankrijk nog volop te vinden zijn en ook daar gelukkig nog lang niet uit het straatbeeld verdwenen zijn. Samen met mijn zoon reed ik in de herfstvakantie door de Franche Comté en de Jura naar het Zuiden. Per camper – onze jaarlijkse week van afzondering en bezinning zeg ik met een grijns. Dit jaar hadden we ons voorgenomen niet alleen te fietsen en af en toe een stadje te bezoeken, maar ook een paar mooie golfbanen uit te proberen. Hij speelt sinds een jaar of twee en ook enkele van zijn vrienden zijn al een tijdje met het virus besmet. Zelf heb ik een kwart eeuw geleden mijn EGA-greencard behaald in Oostenrijk, daarna jarenlang gespeeld, toen een hele tijd niet meer en het tenslotte twee jaar geleden weer opgepakt samen met hem. En nu hebben we er een mooie vader-zoonactiviteit bij. Op weg naar de mooie baan van Val de Sorne, niet ver van Lons le Saunier, hadden we op een rotonde al een mooie grijze 2CV6 Club gezien en even later op de parkeerplaats van het clubhuis een kekgele, ook een “zes”. Beide Frans en in ieder geval de tweede dus in eigendom van een golfer. Althans dat nam ik even aan. Toch is dat dan even grinniken. Immers, zeker in Nederland was de Eend in de gloriejaren een protest-auto: tegen het establishment, tegen de burgerlijkheid, voor de vrijheid, anti-autoritair. Eendrijders waren toch in meerderheid wars van elitaire pretentie. In die jaren zou je niet gauw een Eend op de parkeerplaats van een golfcourse tegenkomen vermoed ik. In díe jaren – tegenwoordig ligt dat heel anders. Enkele dagen later, op de zo mogelijk nog mooiere baan van Roquebrune, kwamen we langs een merkwaardig reclamebord – enorm van afmeting en met in rood een groot logo erop. Het was een opgestoken vuist met daarin een golfclub (de stok waarmee je de bal slaat, niet de vereniging) en erboven eveneens in rode koeieletters de tekst “Golf démocratique!”. Wat ik er in de gauwigheid van het voorbijrijden van begreep is dat je voor een euro op een oud voetbalveld een uur lang ballen mocht wegslaan om kennis te maken met het spel. Opnieuw was er die grijns: de egalitaire geest van het primitieve plattelandsautootje is nog niet uit Frankrijk verdwenen. Toch mooi.

Wanneer dit nummer verschijnt is ons lustrumjaar alweer ten einde gekomen en zitten de kerstdagen er alweer op, om van herfstvakantie nog maar te zwijgen. Het was een mooi maar ook bewogen oldtimerjaar voor onze EEEC, het lustrumjaar 2024, met zonnige ritten, goedbezochte evenementen en vruchtbare samenwerking met wat ik maar even ‘het buitenland’ noem: andere clubs, instellingen en initiatieven binnen de wereld van de 2CV en de ruimere Citroën-wereld. We kijken als bestuur in Deux Chevaux Nieuws 47/1 nader terug op het jaar en werpen ook alvast een blik op de toekomst. Veel leesplezier met dit nieuwe nummer van DCN en blijf – ook in de winterstop – genieten van jullie deux chevaux!

Titel aan mooie kleren, speciaal uit de tijd van de auto. Terecht, maar deze keer was het thema ‘Géniale’ en dat sloeg vooral op de auto. Dit thema is vol enthousiasme en met een grote doses creativiteit opgepakt door de deelnemers. Door iedereen en met vele variëteiten.

Ten eerste al het aantal deelnemers: waren het er oorspronkelijk een zestal dat zich had opgegeven, dankzij Jan Nijboer is dat uitgegroeid tot veertien.

Opengewerkte deur. Frits Dunnewind heeft zich goed voorbereid: zijn rechter voordeur is voorzien van glas of perspex, waardoor je er doorheen kan kijken en zien hoe bij voorbeeld het mechanisme van het openen van de deur werkt: simpel en vernuftig. Verder kan Frits nu de rechterstoep goed zien, zodat hij er strak langs kan parkeren.

Vervoeren van een ei. Jaap en Wuppie hebben zich op het laatste moment laten inspireren door het ontbijt en Jaap laat trots aan de jury zien, dat ze een bruin ei hebben vervoerd en dat het heel gebleven is. Natuurlijk wil hij graag demonsteren of het gekookt is op niet, op de jurytafel. Maar dat blijkt toen niet nodig.

De uitstekende wegligging. Aike Dreves en zijn vrouw Saskia komen al bochten makend aanscheuren, met een waarschuwingsbord uit het dak, ‘pas op, slipgevaar voor 2CV’s’. Maar, hoe snel ze ook rijden en hoe zeer ze ook slingeren, de Eend blijft keurig op de weg en komt precies tot stilstand naast de jurytafel. Waarna Aike nog eens precies uitlegt, hoe fantastisch de wegligging van de Eend is.

Bevestiging rallyschildje. Willem en Connie komen aanrijden met hun Radar en Willem legt uit, dat door de anders gevormde bumper, het bevestigen van een rallyschildje vrijwel onmogelijk is, dat hij daarom jaren geleden, met behulp van een plankje en een juist geplaatste bevestiging hiervoor een oplossing heeft gevonden en dat die nog steeds werkt. Hij laat dit zien.

Bevestiging ‘te koop’ bordje. Willem te Molder rijdt aan in zijn zeer mooie grijze 2CVAZ uit ‘55 en laat zien hoe geniaal hij het ‘te koop’ bordje heeft vastgemaakt met een viertal kleine magneetjes. Natuurlijk volgt een hele discussie met de jury over de rest van de genialiteit van de auto.

Rijden zonder chauffeur. Vervolgens komt Lex de Goeij langsrijden als superster, staand in zijn auto, luid een ABBA-lied zingend, waarbij zijn wijd gespreide armen mede expressie geven aan zijn zang. Losjes een voet op het stuur om te zorgen, dat hij ongeveer recht rijdt. Maar, duidelijk zonder gas te geven en duidelijk zonder chauffeur.

Zonnedakje met clublogo. Hans Waldekker en zijn buurman laten zien, hoe gemakkelijk je zelf een zonnedakje kan maken met ons clublogo er op. Waarschijnlijk ‘improvisatie op het laatste moment’, maar waarom niet? Gewoon geneale actie.

De ‘Teilhol Tangara’.  Henk en Gerrie van Boxmeer komen aanrijden om hun auto te showen en Henk vertelt uitgebreid over de fantastische eigenschappen ervan. Geen 2CV, maar wel net zo goed. En er rijdt nog maar één andere hiervan rond in Nederland. Improvisatie, maar geniaal.

Vervolgens komt Marc Aartsen zijn rollator showen, nieuw model, zeer wendbaar. Maar dit is meer een intermezzo.

De Mehari. Daarna Frank van de Berg met zijn groene Mehari. Mét drie jonge dames er bij in, wat laat zien, dat ook een oude auto en een niet-helemaal-meer-jonge-man grote aantrekkingskracht kunnen hebben op jonge dames. Gevraagd, of ze comfortabel zitten, wordt er positief lachend op gereageerd. Frank heeft galant en trots met ze een rondje over het hele veld gemaakt.

Expositie Eend. Hans Westrik heeft Ynneke geleend, de vriendin van Jan, om haar naar de jury te rijden, waarna zij een schilderij van hen kan maken. De hele Eend vol met schilderijen en schildersezels etc. Ynneke maakt snel een meesterwerk en daarna gaat het vrolijk, met open deurtjes, weer verder. Op vele manieren inzetbaar, de 2CV.

Waarna Willem te Molder nog een keer langs komt rijden, om ‘en passant’ nogmaals aandacht te vragen voor zijn ’55 er. Tweede intermezzo.

De fantastische vering. EiltJan Stuit en zijn nieuwe vriendin komen aanrijden, hij stapt uit en aan de hand van een houten model (dat is waarschijnlijk gemakkelijker te begrijpen voor de dames juryleden) laat hij de werking van de vering zien. Geen veerpotten, maar eenvoudige elastieken. Wel heel vernuftig gemaakt. Vervolgens is zijn manier van weer instappen zeer kundig. Hoe krijg je een enorme hond weer van je stoel af en weer op de achterbank, zodat je kunt instappen en wegrijden? EiltJan lukt dat, echt kunstig.

Daarna de zwarte 2CV van Hans Hoeksma en zijn vrouw. Voorzien van een slinger badeendjes en een ‘Nederlandse vlag zonnedakje’. Maar het gaat uiteindelijk om het karretje dat er achter hangt. Met één wiel, maar stevig verankerd aan de achterbumper. De uitlaat laat een persoonlijk detail zien.

Hoe zuinig is een groene Eend? Sigfried Kramer laat met hulp van Boudewijn Kramer en Anne-Jan Kunst zien, hoe zuinig een ‘groene Eend’ is. Er komt geen druppel benzine aan te pas, ‘alleen maar boterhammen met kaas’, zoals Anne-Jan ons vertelt. Zeer milieu bewust.

Dyane op gas. Tigo van der Werf en zijn vrouw rijden aan in hun goudbruine Dyane en die blijkt op gas te rijden. Tigo legt uitvoerig aan de jury uit wat hij hiervoor zoal heeft aangepast. Dit heeft ook de belangstelling van de omstanders, waardoor de auto in korte tijd volledig ‘uit het zicht is’ door alle belangstellenden.

Het oordeel van de jury

Uit het juryrapport blijkt, dat de drie dames (Janny van Mallandt, Elly Kolen en Henriette Westrik) al deze creativiteit nauwlettend gevolgd hebben en goed hebben geluisterd naar alle verhalen. Zij hebben het thema ‘geniaal’ net zo zwaar laten wegen als ‘originaliteit’.

De eerste prijs gaat naar Frits Dunnewind, ‘die speciaal voor dit concours een nieuwe uitvinding had gedaan en alvast het prototype liet zien van een opengewerkte deur, waar zicht was op de bediening van het geniale slot, maar ook handig om te zien of je goed langs de staap kunt parkeren. u kunt zich melden bij Frits om een optie te nemen op dit prototype.’

De tweede prijs gaat naar Lex de Goeij, omdat ‘hij het gevoel van de zeventiger jaren zo goed wist te presenteren en vast te houden’.

De derde prijs gaat naar Hans en Annemiek Hoeksma, ‘die hun Eend een derde leven hebben gegeven. Vele ongelukken werden deze Eend niet gespaard, maar hun aanhanger op eéén wiel was ook een geniale uitvinding, waar zo waar een pottie pottie in past en dan te denken aan de bijzondere hartvormige uitlaat.’

‘De vierde prijs gaat ook naar een Hans, die zich perfect wist te presenteren met zijn grijze expositie Eend. Voorzien van schilderijen van een zekere kunstenares, die zich in het rood presenteerde en liet zien hoe je een schilderij maakt.

Kortom, veel origineels en de andere deelnemers waren zeker ook heel betrokken bij dit leuke, malle, onderwerp van ons negende lustrum.’

Irene Doorenbos

*Een versie van dit verslag met meer foto’s zal verschijnen in Deux Chevaux Nieuws 46/6 .