Van sleutelen aan Eenden tot het organiseren van de A-markt; Tijs Kolen deed het allemaal. Helaas is Tijs na een kort ziekbed op 25 mei overleden. We zullen hem enorm missen. Verschillende EEEC-leden hebben hun herinneringen aan Tijs opgeschreven om stil te staan bij zijn mooie persoonlijkheid en daarnaast zijn enorme betrokkenheid en inzet voor de EEEC. Zo werd hij afgelopen jaar nog in het zonnetje gezet toen hij het stokje voor het organiseren van de A-markt overdroeg (lees hier meer). We wensen de naasten van Tijs veel sterkte met dit grote verlies.

Namens het magazijnteam, Jaap Heeringa:

Ondank het feit dat er in de volgende editie van Deux Chevaux Nieuws wel meer herinneringen aan Tijs zullen worden geschreven, kan ik er niet omheen Tijs ook vanuit het magazijn te gedenken. Wij, als magazijn crew, maakten Tijs natuurlijk van zeer nabij mee en profiteerden telkens weer van zijn technische kennis en zijn enorme praktische kennis van het sleutelen aan een Eend. Iedere maand op zaterdag waren hij en Harry en vaak ook Kees als eersten op het erf aanwezig, vrijwel altijd met de nodige onderdelen in de kofferbak en boodschappenlijstjes voor onderdelen afkomstig van de vele leden die bij Tijs hun Eend in reparatie hadden gegeven. Een deel van de zaterdag ging dan bij Tijs ook op aan het zoeken van de juiste spullen voor zijn klussen. Maar er bleef altijd ruim tijd over voor humor, verhalen, adviezen aan iedereen die daarom verlegen zat, een bakkie koffie en foto’s van zijn kinderen en kleinkinderen vooral als dat met een Eend te maken had. Tijs had zich inmiddels ontwikkeld tot goeroe in het restaureren van Sahara’s, daar kon je hem niets over vertellen, hij wist het allemaal al. Ik ben de tel kwijt hoeveel hij er onder handen heeft gehad.

Daarnaast had Tijs ook veel contacten bij leveranciers van nieuwe onderdelen die wij via hem betrokken om in het magazijn te verkopen. Zijn Brabantse inborst maakte van hem een mens om plezierig zaken mee te doen en daar maakte hij graag gebruik van. De waslijst van zaken die hij deed voor het magazijn is lang, heel lang, van het reviseren van motoren en versnellingsbakken, het weer in orde maken van lekkende carburateurs, het draaien en frezen van gasklepasjes (een enorm arbeidsintensief klusje waar hij een gezonde hekel aan had), het pasklaar maken van de aansluitingen van nieuwe bobines en ga zo maar door. World Meetings en Tijs was geen geweldige combinatie. In een tentje wilde hij de laatste jaren niet meer maar een zeer vernuftig caravannetje beviel hem uitstekend. Jammer alleen dat het gewicht daarvan toch wel een beetje aan de hoge kant was wat op weg naar de meeting in Kroatië er in resulteerde dat het motortje het in Duitsland begaf en de AZAM op transport moest naar Nederland terwijl Tijs met een door de ANWB ter beschikking gestelde VW bus met trekhaak de tocht naar Kroatië vervolgde. Twee jaar later op weg naar Zwitserland passeerde weer ongeveer hetzelfde en zo zie je maar, ook hele goeie sleutelaars gaan zo nu en dan ook in de fout. Maar bij het werk voor leden van de club was hij altijd akelig precies en heel veel leden van onze club hebben het aan Tijs te danken dat ze jaar in jaar uit lekker in hun Eendje konden rijden. De vaste geruststelling voor iedereen was steevast: “Het komt goed” en dat kwam het ook.

Het bericht van zijn overlijden kwam hard aan bij ons hechte clubje magazijnmannen. Ineens is je maatje er niet meer waar je zo lang mee hebt samen gewerkt. We voelen het als een enorm verlies en het zal een behoorlijke tijd nemen voor we deze klap te boven zijn zowel mentaal als praktisch want hoe vul je zo’n gat op, de kennis, de inzet, de kunde, de liefde voor het vak. We zullen Tijs enorm missen en we wensen zijn vrouw Elly en zijn kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe bij het verwerken van dit verlies.

Rien de Klerk: 

De eerste ontmoeting met hem was tijdens mijn eerste EEEC ritten. Hij reed geregeld met zijn vrouw Elly mee in zijn puike blauwe 2CV6 ’85 en later met een aantal door hem top gerestaureerde A-types, maar niet te vergeten de AZAM6-’67 (Citromania magazine nr. 29 – 2010). Toen ik mijn ouwe Eend ’61 aangeschaft had, kwam ik geregeld in het magazijn en hielp hij mij enthousiast vanachter de toonbank aan een aantal juiste en nog ontbrekende onderdelen.

A-markt
Hij organiseerde de A-type markt en liet al snel weten dat hij geïnteresseerd was in mijn gemaakte foto’s. Later werd me in overleg met Irene Doorenbos (redactie) gevraagd om van zijn evenement ook verslag te doen in ons clubblad. Dat heb ik altijd met plezier gedaan. Het is een hele poos geleden, maar ik ben diverse malen bij hem en zijn vrouw Elly over de vloer geweest. Zij waren heel gastvrij en dat was fijn. Alsnog Merci!

Tijs gaf wel eens telefonisch advies, maar hielp me ook bij hem thuis met het werken aan mijn ouwe Eend en ’n keer samen met zijn sleutelmaat Harry. Tijdens het sleutelen sprak hij vol liefde over de techniek en zijn Deux Chevaux passie, maar zeker ook over zijn gezin en kleinkinderen. Ook liet hij toentertijd trots zien dat hij thuis in zijn garage 2CV restauraties deed, waaronder een Sahara ’62 (John Walls, Rijsbergen). Is een pracht exemplaar geworden!

De Oranjerit van 23 April ’23 hadden we nog samen afgesloten. Er bleven acht mensen over, waaronder Tijs en zijn vrouw Elly, Frank en Anne-Marie, Carrie en ik, en nog een lid/donateur (rode 2CV6 ’86) en een vriend. We hadden genoten van elkaars verhalen en van het heerlijke eten. Tijs melde me toen, dat de oude Sloveense 2cvAZL ’65 van Irene naar hem toe zou komen ter reparatie. Hij was altijd bereid om zich in te zetten voor ons industrieel rollend erfgoed, de ‘Deux Chevaux’.

Hij verzorgde uitgebreide technische verslagen in ons clubblad waar ik, maar zeker ook andere leden echt iets aan hadden. Hij laat dit voor de nieuwe generaties na, die daar vast profijt bij gaan hebben. Hij was ‘de technische knobbel’ ! Trots op hem! Ik zal hem en ook in onze clubactiviteiten heel erg gaan missen.

Tijdens de laatste A-type markt in maart van dit jaar te Liempde hebben we elkaar nog de hand geschud, niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn. Tijs genoot zichtbaar van ‘zijn georganiseerde eeec-activiteiten’!

‘Dank voor alles Tijs, rust zacht man’.

Irene Doorenbos:

Tijs kon zo nu en dan nogal bot zijn en ik heb de vervelende gewoonte, om dan ook op een botte manier te reageren. Zo hadden we elkaar een keer aan de telefoon, ik weet echt niet meer waarover het ging, maar na mijn (botte) reactie was het even stil. ‘Goed, ik kom wel bij de readactie’. ‘Je bent van harte welkom’. Wat laat zien, dat Tijs ook heel goed kon relativeren en van mening veranderen. We hadden het volgens mij niet eens gehad over de redactie. Maar ik was in elk geval heel blij, dat hij er bij wilde komen en ben ook erg dankbaar voor de vele technische, goed leesbare stukken, die hij in de loop der jaren geschreven heeft. Op zich was hij geen groot schrijver, interviews en verslagen waren niet echt ‘zijn ding’, maar de techniek ging hem gemakkelijk af. En technische artikelen heeft hij dan ook veelvuldig geschreven. Goede technische stukken.

Techniek
Op dat gebied zullen wij hem zeker blijven missen, voor zover ik weet was hij de enige, die een 2CV versnellingsbak goed kon reviseren en zijn kennis van de 2CV Sahara was groot. Ik hoor het hem nog zeggen: ‘Ja, ze willen dat ik die Sahara restaureer, dus moet ik er wel alles van af weten’. Dus stak hij overal zijn licht op en zo’n vijf Sahara – restauraties later, was hij dé expert. Hij kon alle techniek ook heel goed uitleggen. Vaak heeft hij aan mijn Eend geknutseld en hij vertelde me altijd alles. Waarvoor iets diende, hoe het werkte, wat hij er aan afstelde en waarom. Gewoon alles. Het is daarom heel jammer, dat ik geen goed oor heb voor autotechniek, het was bij mij ‘paarlen voor de zwijnen’. Ik waardeerde het wel heel erg dat hij uitleg gaf, maar het bleef gewoon niet hangen.

De weg naar Borlänge
Ik ben in 2007 met hem meegereden naar de Wereldmeeting van 2CV vrienden in Borlänge, ongeveer halverwege Zweden. Toen heb ik hem leren kennen als een man, die regelmatig van idee kan veranderen. Zeer regelmatig. Het was even wennen, maar op zich is er niets mis mee. Iets minder rechtlijnig denken en meer open staan voor veranderingen, dat kan allemaal helemaal geen kwaad. Verder bleek hij ook heel erg te houden van grapjes. Vooral Jannie van Mallant kon hij vaak tot schateren krijgen. Boeiend en leuk om mee te maken. Ja, het was een memorabele en zeer aangename reis naar mijn eerste Wereldmeeting. Het mooiste moment vond ik wel, toen we terug waren en Elly en hij elkaar begroetten. Ze hadden elkaar heel duidelijk gemist en waren allebei blij, dat hij weer thuis was.

Magazijn en A-markt
Waarom was de A-markt in Gemert? Gewoon, omdat dat lekker dichtbij was voor Tijs en hij organiseerde het. Jarenlang heeft hij dat gedaan, totdat de gemeente Gemert het al te bont maakte met zijn verkeersveroordeningen, toen heeft hij het verplaatst naar Liempde. Bij het magazijn was hij elke magazijndag wel te vinden. Vooral met goede raad, maar daarnaast werkte hij gewoon mee als verkoper. Daarnaast deed hij dus versnellingsbakken en heeft hij alle bobines getest en een 6 volt bobine gevonden die robuuster was. We zullen hem missen.

Heel de Eendenwereld
De hele wereld kende Tijs. Dat bleek onder meer, toen Frank Huismans op facebook had verteld, dat hij er niet meer was. Vanuit Duitsland, vanuit België, vanuit Frankrijk, vanuit Engeland, allemaal reacties van mensen die hem kenden, die technisch advies van hem hadden gekregen, aan wiens Eend Tijs had gesleuteld. De hele Eendenwereld. Daarom kan ik me zo goed de beslissing van de familie voorstellen, om de uitvaart ‘in besloten kring’ te houden. Dat was de enige manier om hem nog ‘voor zichzelf te houden’ en dat niet de hele wereld zich er mee zou bemoeien en vooral ook, aanwezig zou zijn. Je hebt groot gelijk Elly: hij is in eerste instantie van jou en van jou alleen. Dat wij hem ook allemaal missen, dat is maar bijzaak.

Frans Huismans:

Sinds jaren zit ik te bedenken wat zal ik nu eens opschrijven voor in het Deux Chevaux Nieuws. Welk van mijn 2CV avonturen is leuk om op te schrijven? Over het algemeen; het één nog niet uitgevoerd, het andere alweer verzonnen. (Soms tot ergernis van mijn lieve vrouw.)
Veel zelf uitgeprobeerd. 25 jaar Eend rijden? 100.000km gereden voor de lol? Dit kan allemaal nog wel, want zover ben ik nog net niet. Wegens het overlijden van ons mede clublid Tijs Kolen, lijkt dit een moment om iets ter ere van hem te beschrijven. Bij de meesten wel bekend, dat ik alles, dan wel veel, uitprobeer en uitvoer en heel veel kilometers rond scheur in binnen en buitenland met mijn AZ uit 1958. Opvoeren 530cc op een 12pk blokje, nieuwe vindingen uitproberen zoals extern oliefilter, ledlampjes, andere, sterkere bobines, bougie kabel versterkers enzovoort. Op de Quai de Javel in Parijs verzonnen ze dit niet, goedkoop en simpel was de opdracht. (Ook al heb ik een luxe versie met rechter cartonne zonneklep, waardoor je niets meer ziet als je die gebruikt, maar dat is weer een ander verhaal.)

Bij diverse van deze acties kwamen hiermee ook raadselachtige problemen naar voren. Hierbij was Tijs altijd van de partij. Meedenken en buiten de lijntjes kleuren maakte het leven spannend. Tijs staat vooral bekend wegens zijn restauraties, beter dan ooit uit de fabriek.
In mijn geval, de laatste drie jaar moest de motor drie keer geheel opnieuw uit elkaar om het volgende gemeten probleem de wereld uit te helpen. Tot op heden is het laatste euvel nog niet getackeld. Zo reed ik 6 februari dit jaar naar Helmond. We zouden een compressie test doen en de onderdruk en overdruk meten wat in het carter aanwezig was. Dit alles wegens een enorme overdruk uit het carter, die de olie dwars door het luchtfilter het motor compartiment in blies. (Waar olie aanwezig is, komt geen roest) dit even ter zijde, zonde van de olie en niet best voor het milieu. Ik reed dus die dag na de fysio richting Helmond. Koffie en een babbeltje met Tijs en Elly, gelijk samen de schuur in en meten doen we op straat. Onze uitslagen gedeeld met Filip van Gool, VGS Service in België. Wat kan hiervan de oorzaak zijn? Inmiddels broodje eten en Brabantse gezelligheid van Elly, bericht van Filip of we even naar hem toe konden komen?

België en uitproberen
Túúrlijk: 1 uur rijden, Tijs vond het veel te spannend om niet mee te gaan, gaat dat wel voor jou, zei hij nog? Maakt niet uit, we gaan, da’s leuk. Onderweg konden we elkaar wel verstaan, met wat meer volume. Tijs pakt zijn telefoon, kennelijk voozien van een decibel app. 110Db zegt hij. Wat zeg je Tijs ? Stevige zuidwester tegenwind moesten we trotseren even als de lange rit, waardoor de oudere jongeren even de berm in moesten. De blaasjes zaten vol. We hadden er wel lol om, in België bekeurd wegens gezeik in de berm. Wat zou het thuisfront daar van vinden? Als twee kwajongens hielden we ons daar niet mee bezig. In België de nieuwste snufjes die nog niet getest waren aangepast en probeert. Geen verschil, geen oplossing. Onderdelen meegekregen om te verbouwen, inbouwen en proberen was de melding. Tijs had weer een meedenk-project. Gaande weg volgde Tijs de ontwikkeling per app. Dacht mee en gaf ideeën. Test bank bij Burton, 3 pk verlies, andere olie, vul pijp overgenomen van Arnold Duijvensteijn, overdruk terugvoeren in woestijn oliebadfilter, niets gaf de oplossing.

4 maart, een maand later, ik stuurde hem een berichtje of hij tijd had. Hevige pijn in de rug weerhield hem van het sleutelen. Drie weken later berichte hij wat er allemaal ontdekt was. Het klonk niet best. 2 april, de vraag ben je thuis? Ja, wat gaan we doen, zei hij? Ik, niets! Gezellig koffie drinken, dat is meer dan genoeg. Samen gebabbeld, Eenden problemen en verhalen delen. Hij had nog een stoel besteld voor in de schuur. Zittend sleutelen, vast de oplossing. Kleinkinderen hadden opplak snorren gekocht, want ja, geen haar en geen snor meer hebben, dat is verschrikkelijk! IJdeltuit als hij was. Naar het jubileum weekend komen zonder snor, echt niet! Elly en ikzelf meldden nog, je hebt wel andere zorgen dan dat. Zie er eerst maar eens te komen. Maar zover was Tijs nog niet. 2 mei kreeg ik bericht op mijn eerder verzonden appje. Geen puf, bel je nog wel. Dit gebeurde niet. Gisteren, 25 mei, nu achteraf de dag, vlak voor zijn heengaan, nogmaals bericht, sterkte en beterschap gewenst.

Elly en familieleden; ik wens jullie heel veel sterkte toe. Jullie, de club, ikzelf en velen anderen verliezen een prachtige persoonlijkheid die veel heeft betekend, vooral op technisch gebied in deux cheveaux-land. Ik zal hem herinneren en hem missen. RIP beste Tijs, dankjewel voor jouw vriendschap behulpzaamheid, en het delen van kennis. Hopelijk, mogelijk hebben ze daarboven in de Hemel, speciale voertuigen. Ik weet je nu al te vinden tegen die tijd.