Van 26 augustus t/m 28 augustus hadden we weer het jaarlijkse kampeerweekend van de EEEC. Dit jaar in Sint Annaparochie, Friesland. Je leest hier de ingekorte versie van het verslag van dit weekend van Jaap Heeringa. De uitgebreide versie van dit verslag is te lezen in Deux Chevaux Nieuws 44/6.

Locatie

Dit jaar werd er gekampeerd op de minicamping van een goede bekende en mede lid, Sigfried Kramer, die deze camping beheert samen met zijn vrouw Yvonne, aan de voet van de Nieuwe Bildtdijk, bijna met de voeten in de Waddenzee. Een prachtige plek met rondom een geweldig uitzicht, een beetje wind, veel zon, groen gras (en dat is niet niks in deze hete tijden), een enorme schuur waar al onze gezamenlijk binnenactiviteiten ruimschoots konden plaatsvinden en dan met zo’n gastvrouw en gastheer, wat wens je je nog meer?

Bij vertrek van huis zag ik tot mijn schrik dat de accu niet meer werd opgeladen, dus moest er nog even gesleuteld worden. Gelukkig is er altijd wel tenminste één medelid die een stukje schuurpapier bij zich heeft (dank Hans) en met een paar nieuwe koolborstels en een opgeschuurde collector was alles weer koek en ei.

Chinees en vrijdagavond

De borrel ging naadloos over in een heerlijk Chinese maaltijd waarbij we niet eens ons eigen meegenomen bord en bestek hoefden te gebruiken. En hoe gaat dat dan op zo’n avond zonder allerlei Coronaregels, gezellig bij elkaar zitten, kletsen over van alles en nog wat, kennis maken met nieuwe deelnemers, wijntje hier, biertje daar, borrelnootje er bij, wat heb je nog meer nodig voor een gezellige avond.

Zaterdag

Op zaterdagochtend brachten we een bezoek aan het Meijer Motoren Museum (http://meijermuseum.nl/), vlak bij aan de Oudebildtdijk, in Sint Jacobiparochie. Wat een geweldige ervaring. De ontvangst door de vrijwilligers was hartelijk en we werden onthaald op een kopje koffie en een toespraak van meneer Sjoerd Meijer zelf die vertelde (in onvervalst Bildts) over het bedrijf zoals dat was ontstaan en waar het nu is en hoe de collectie aan oude motoren was begonnen en gegroeid.

Als je houdt van oude, begrijpelijke techniek en van het rijdend / werkend houden van technisch erfgoed, is dit museum absoluut een bezoek waard. Belangstellenden kunnen telefonisch een afspraak maken. Doen zou ik zeggen. Kijk op de site voor een indruk. De dag werd afgesloten met een rijkelijk voorziene BBQ die, omdat het toch wel stevig woei, binnen in de schuur konden worden gestookt.

Zondag

Keurig op tijd, dat wil zeggen om 12 uur, was iedereen gereed om aan de traditierit te beginnen. Inmiddels waren ook nog een aantal niet kampeerders gearriveerd, zodat het totaal aantal deelnemers aan de rit was gestegen van 38 tot zeker dik in de 50 (ik heb de neuzen niet geteld). Na nog een paar laatste aanwijzingen van de organisatie werd de route uitgedeeld en werden we gevraagd ons in rotten van één op te stellen op de weg door de weilanden. Er volgde een prachtige rit met in totaal 24 Eendjes op een rij. Je kunt ver kijken over het vlakke land van Friesland, zeker wanneer dat land eigenlijk gewoon zeebodem is (geweest).

Op weg naar Dokkum alwaar we met de hele bubs op het hoogste dek van de parkeergarage konden parkeren voor een stadswandeling onder de bezielende leiding van Jan Nijboer die ons langs een aantal rustieke plekjes, een ijssalon, het gemeentehuis, de haven (het keerpunt van de Elf Stedentocht in betere tijden), de grote kerk en natuurlijk de Elf Steden Fontijn loodste en ons weer mooi om een uur of 3 terug bracht bij onze voertuigen.

En toen: Einde oefening, het was weer voorbij. Wij kijken terug op een heel geslaagd traditieweekend, mede door een prima organisatie en dito verblijf op de camping van Sigfried en Yvonne en alle gezellige deelnemers aan dit jaarlijkse evenement. Daarom doe ik hierbij een oproep aan allen die dit festijn nog nooit hebben bezocht: zet het laatste hele weekend van augustus 2023 vast in uw agenda voor het EEEC Traditie Weekend 2023 en kom het meemaken!

Jaap Heeringa

Onderstaand ook nog een aantal foto’s gemaakt door Irene Doorenbos. De foto’s vergroten kan door op de gewenste foto te klikken.

Hoewel ik een grondige hekel heb aan het fenomeen Vaderdag en Moederdag leek mij de deelname aan de Vaderdagrit, georganiseerd door de Peugeotclub Nederland, toch wel eens een aardig idee. Dus hebben Carla en ik ons daarvoor ingeschreven. De rit zou plaatsvinden in een prachtig deel van Nederland, beginnend in Groesbeek en eindigend in Volkel.

Vol goede moed stapten we al vroeg in de auto, want Groesbeek is toch wel een mooi stukje rijden vanuit Amersfoort, vooral wanneer je de snelwegen vermijdt. Mooi op tijd gearriveerd, tegelijk met de eerste stevige regenbui, werden we hartelijk ontvangen in Hotel Restaurant de Wolfsberg op het overdekte terras met heerlijke koffie en gebak. Er stonden al aardig wat auto’s op de parkeerplaats opgesteld van allerlei pluimage met dien verstande dat het wel allemaal Frans was dat de klok sloeg, Peugeot, Renault, Citroën, Panhard en dan van alle leeftijden en types. Een keur aan DS-sen, TA’s, R 16-s en CX-en stond stilletjes de regen te weerstaan.  De Eenden waren echter zeer dun gezaaid, er zwommen er maar twee, één  zesje en één 12 pk. Dat was wel jammer.

De organisatie had er voor gekozen het accent van de dag vooral te leggen op de sociale component van zo’n bijeenkomst en wat minder op het aantal af te leggen kilometers. Dus bij het kopje koffie al meteen in gesprek met een trotse eigenaar van een hele mooie DS die pas onlangs had gekocht. Zijn eerste rit in clubverband dus nog een beetje onwennig.

Om half 12 was de start van de rit. Inmiddels was het droog maar het leek ons nog niet het moment het dakje op te rollen. Voorzien van een schitterend uitgevoerd routeboek en een eerste mondelinge aanwijzing om vooral bij de start op te letten de juiste straat in te slaan, stapte een ieder achter het stuur en vertrok. Tja, zoals we allemaal wel weten is Nederland gewoon heel mooi wanneer je niet op de snelweg bent en dus doorkruisten we Gelderland en Brabant met een gezapig tempo dat hoort bij wat minder vermogen.

Het aardige van een rit met andere merken en types is dat je niet steeds tegen de kont van een Eend aankijkt maar nu ook eens een TA wat langer van achteren kunt bestuderen. Het blijkt dat daar ook niet veel licht uit de achterlichtjes komt, we zijn niet de enigen.

Na 65 km kwamen we in Volkel aan bij een prachtige, tot horeca gelegenheid omgebouwde boerderij, alwaar een deel van de tuin en het (deels) overdekte terras voor de deelnemers was gereserveerd. Hier konden we genieten van een rijkelijk uitgevoerde lunch en omdat het weer zich nu van zijn goeie kant liet zien, kon dat lekker buiten. Tijdens zo’n lunch kom je dan gemakkelijk tot een geanimeerd gesprek over wat andere mensen trekt in de liefhebberij van een Franse auto en wat ze er zoal mee doen, vakantie, vooral in de garage, zelf sleutelen of alles uitbesteden.

Je hoort nog eens wat hoe het in andere clubs toe gaat en hoe de onderdelen voorziening is. Alles met elkaar heel gezellig gewoon en zeker een aanrader om ook eens mee te rijden. De rit wordt ieder jaar op Vaderdag georganiseerd en is vrij toegankelijk voor elk soort Franse auto. Dus volgend jaar 18 juni, zet het in de agenda, kunt u het ook eens proberen. Aanrader.

Jaap Heeringa

Hij was weer fantastisch, weer helemaal wat we van een Brabantrit kunnen verwachten. Deze keer uitgezet door Henk van Boxmeer. Er zat weer van alles in: straten door bijzondere dorpjes, lanen met hoge bomen er langs, zandweggetjes met kuilen en plassen en bovenal een aantal stops met uitleg van Henk over wat er te zien en te beleven is. Veel gezellige mensen, veel mooie verhalen en van alles gebeurt onderweg. Een belevenis.

Koffie met gebak

Het begon allemaal in ’Het Wapen van Liempde’ met overheerlijke koffie en een enorm stuk appelgebak met slagroom. Dit op kosten van de club. Altijd een goed begin, nadat je toch een redelijke tijd onderweg bent om in Liempde te komen. Sommige mensen, zoals Victor Couwenbergh uit Grijpskerke, doen er zelfs twee uur over. En dat ook weer terug aan het eind van de dag. Maar, het is zeker de moeite waard.

Meerijden

Ikzelf reed mee met Hans Vemer en Wilma Westerveld, maar ik had ook mee kunnen rijden met Willem Klein Lankhorst, of Vincent Couwenbergh, of Pieter Vogel, aanbod genoeg. Ik heb voor Hans en Wilma gekozen om het nuttige met het aangename te verenigen en omdat het altijd leuk is om nieuwe mensen te leren kennen.

Veertien auto’s, waaronder een Traction Avant, zo’n mooie deftige zwarte auto, waarvan er gelukkig ook nog veel rondrijden. De rest waren allemaal Eendjes, van verschillende leeftijden.

Eerste stop

Henk is blijkbaar erg actief hier in de buurt. De eerste stop is bij ‘Kartuizerhoeve ’t Groot Duyfhuis’, pittoresk gelegen aan de Dommel. En daar mogen we onder zijn leiding overal rondlopen, omdat hij daar vrijwilliger is. Natuurlijk krijgen we ook de geschiedenis van deze hoeve te horen, met vooral alle leuke details.

De tweede stop is bij het Kienehoef Park in Sint Oedenrode. Hier lopen we een rondje door dit mooie, heerlijk schaduwrijke park, waardoor we ook een idee krijgen wat er nog meer te beleven is: kinderboerderij, speeltuin met veel water, een groot paviljoen om uit te rusten, bootjes om te huren, een golfbaan, een paardenmanege. Doen we allemaal niet, want we zijn met een rondrit bezig door een mooi stuk van het land.

De derde stop is bij Kasteel Henkenshaege in Sint Odenrode. Hier lopen we helemaal omheen. Het is een trouwlocatie, dus iemand die nog trouwen wil?

Verloren voorwerpen

Bij de derde stop bleek er tijdens de rit een tas van auto gewisseld te zijn. Ja, hoe doe je dat? Wel, je hebt allemaal je dakje open en misschien soms ook wel eens een deurtje. Er valt een tas uit een Eend, net als hij sierlijk een bocht naar rechts maakt op een rotonde. Een voetganger ziet dit en pakt de tas op en geeft hem via het open dakje aan een volgende langsrijdende Eend, met de mededeling, ‘dat deze tas uit die andere Eend viel, of ze hem mee willen nemen’. Dus bij die stop de tas weer terug bezorgd en iedereen blij.

Victor had, nadat hij een jerrycan benzine in zijn tank gedaan had, vergeten om de tankdop er weer op te doen. Je kent dat vast wel, je legt hem even op het dak, raakt aan de praat en vergeet hem. Hij had het net gemerkt en was in de weer met een plastic zak en een elastiek, toen een andere chauffeur aan kwam lopen met een ‘nooddop’, zo’n moderne plastic dop die op elke tank past. Ik heb ze zelf ook jaren gebruikt, totdat ik van Tijs Koolen een tankdop met sleuteltje kreeg. Die leg ik nog steeds boven op het dakje, maar ik kan nu tenminste niet zonder dop wegrijden.

Puur natuur

De vierde stop slaan we over, dat zou het Museum De Bevrijdende Vleugels zijn, maar omdat het een mooie dag is vandaag, is het daar zeker te druk en is er waarschijnlijk niet meer te parkeren. Dus rijden we door naar de vijfde stop, natuurgebied ‘De Mortelen’. Hier zijn dus de zandweggetjes met kuilen en plassen. En weer heel mooi uitzicht en een goede uitleg van Henk.

We eindigen de rit waar we hem begonnen zijn, in Liempde, maar wel een iets andere locatie, namelijk ‘Bezoekerscentrum D’n Liempdsen Herd’, waar we door vrijwilligers voorzien worden van drank en worstenbroodjes. Heerlijk lokaal bier en de broodjes zijn dus ook Brabants. Een toepasselijke afronding van een mooie dag. Met dank aan Henk en Gerrie van Boxmeer en aan Pieter Vogel. En natuurlijk iedereen, die mee reed. Het was erg gezellig.

Irene Doorenbos