Vaderdagrit 19 juni ’22: Verslag van Jaap
Hoewel ik een grondige hekel heb aan het fenomeen Vaderdag en Moederdag leek mij de deelname aan de Vaderdagrit, georganiseerd door de Peugeotclub Nederland, toch wel eens een aardig idee. Dus hebben Carla en ik ons daarvoor ingeschreven. De rit zou plaatsvinden in een prachtig deel van Nederland, beginnend in Groesbeek en eindigend in Volkel.
Vol goede moed stapten we al vroeg in de auto, want Groesbeek is toch wel een mooi stukje rijden vanuit Amersfoort, vooral wanneer je de snelwegen vermijdt. Mooi op tijd gearriveerd, tegelijk met de eerste stevige regenbui, werden we hartelijk ontvangen in Hotel Restaurant de Wolfsberg op het overdekte terras met heerlijke koffie en gebak. Er stonden al aardig wat auto’s op de parkeerplaats opgesteld van allerlei pluimage met dien verstande dat het wel allemaal Frans was dat de klok sloeg, Peugeot, Renault, Citroën, Panhard en dan van alle leeftijden en types. Een keur aan DS-sen, TA’s, R 16-s en CX-en stond stilletjes de regen te weerstaan. De Eenden waren echter zeer dun gezaaid, er zwommen er maar twee, één zesje en één 12 pk. Dat was wel jammer.
De organisatie had er voor gekozen het accent van de dag vooral te leggen op de sociale component van zo’n bijeenkomst en wat minder op het aantal af te leggen kilometers. Dus bij het kopje koffie al meteen in gesprek met een trotse eigenaar van een hele mooie DS die pas onlangs had gekocht. Zijn eerste rit in clubverband dus nog een beetje onwennig.
Om half 12 was de start van de rit. Inmiddels was het droog maar het leek ons nog niet het moment het dakje op te rollen. Voorzien van een schitterend uitgevoerd routeboek en een eerste mondelinge aanwijzing om vooral bij de start op te letten de juiste straat in te slaan, stapte een ieder achter het stuur en vertrok. Tja, zoals we allemaal wel weten is Nederland gewoon heel mooi wanneer je niet op de snelweg bent en dus doorkruisten we Gelderland en Brabant met een gezapig tempo dat hoort bij wat minder vermogen.
Het aardige van een rit met andere merken en types is dat je niet steeds tegen de kont van een Eend aankijkt maar nu ook eens een TA wat langer van achteren kunt bestuderen. Het blijkt dat daar ook niet veel licht uit de achterlichtjes komt, we zijn niet de enigen.
Na 65 km kwamen we in Volkel aan bij een prachtige, tot horeca gelegenheid omgebouwde boerderij, alwaar een deel van de tuin en het (deels) overdekte terras voor de deelnemers was gereserveerd. Hier konden we genieten van een rijkelijk uitgevoerde lunch en omdat het weer zich nu van zijn goeie kant liet zien, kon dat lekker buiten. Tijdens zo’n lunch kom je dan gemakkelijk tot een geanimeerd gesprek over wat andere mensen trekt in de liefhebberij van een Franse auto en wat ze er zoal mee doen, vakantie, vooral in de garage, zelf sleutelen of alles uitbesteden.
Je hoort nog eens wat hoe het in andere clubs toe gaat en hoe de onderdelen voorziening is. Alles met elkaar heel gezellig gewoon en zeker een aanrader om ook eens mee te rijden. De rit wordt ieder jaar op Vaderdag georganiseerd en is vrij toegankelijk voor elk soort Franse auto. Dus volgend jaar 18 juni, zet het in de agenda, kunt u het ook eens proberen. Aanrader.
Jaap Heeringa
Eerst worden we door Fons Alkemade welkom geheten in de hal van de Campus, met koffie. Daarna wordt de groep gesplitst in drie delen, één deel gaat het centrum zelf bekijken, één groep bekijkt het depot en de derde groep doet een quiz. Om vervolgens dus te wisselen. Ik zit bij de groep, die begint met het centrum zelf, gevestigd op de eerste verdieping. Kasten vol met tijdschriften en boeken, betreffende automerken, de auto’s zelf, de techniek, maar ook de sociale aspecten van auto’s en de auto-industrie, de culturele aspecten, de infrastructuur. Kortom, zo breed mogelijk. Ze hebben daardoor een heleboel, volgens hun brochure twee kilometer aan documentatie. Maar ze hebben ook veel niet. Er is namelijk geen geld om tijdschriften of boeken aan te schaffen, ze zijn hoofzakelijk afhankelijk van schenkingen. Dat daar regelmatig pareltjes tussen zitten, blijkt uit de voorbeelden, de we te zien krijgen. Opgericht in 1997, zijn ze al een viertal keren verhuisd, mét al die documentatie.
Dan naar buiten en een eind lopen naar het depot. We krijgen uitleg over alle research bedrijven die hier gevestigd zijn. Om een paar voorbeelden te noemen: Ze ontwikkelen en testen hier elektrische bussen, zo effectief mogelijke batterijen en accu’s, aggregaten op waterstof, de Lightyear auto op zonne energie en twee Hoge Scholen zijn hier gevestigd. Het is een jong en dynamisch gebeuren, waarbij eigenlijk alleen het NCAD naar het verleden kijkt onder het motto ‘Historie in beweging’. Het depot ligt op de begane grond en dit heeft een reden. Het staat namelijk massaal val met rolkasten, die allemaal vol zitten met documentatie. Vond ik wat ik tot nu toe gezien heb al imposant, nu begrijp ik hoe ze aan de ‘twee kilometer’ komen. In de ladekast ‘Citroën’ blijken unieke foto’s te zitten van het begin van de Belgische productie.
Het begon allemaal in ’Het Wapen van Liempde’ met overheerlijke koffie en een enorm stuk appelgebak met slagroom. Dit op kosten van de club. Altijd een goed begin, nadat je toch een redelijke tijd onderweg bent om in Liempde te komen. Sommige mensen, zoals Victor Couwenbergh uit Grijpskerke, doen er zelfs twee uur over. En dat ook weer terug aan het eind van de dag. Maar, het is zeker de moeite waard.
De tweede stop is bij het Kienehoef Park in Sint Oedenrode. Hier lopen we een rondje door dit mooie, heerlijk schaduwrijke park, waardoor we ook een idee krijgen wat er nog meer te beleven is: kinderboerderij, speeltuin met veel water, een groot paviljoen om uit te rusten, bootjes om te huren, een golfbaan, een paardenmanege. Doen we allemaal niet, want we zijn met een rondrit bezig door een mooi stuk van het land.
Bij de derde stop bleek er tijdens de rit een tas van auto gewisseld te zijn. Ja, hoe doe je dat? Wel, je hebt allemaal je dakje open en misschien soms ook wel eens een deurtje. Er valt een tas uit een Eend, net als hij sierlijk een bocht naar rechts maakt op een rotonde. Een voetganger ziet dit en pakt de tas op en geeft hem via het open dakje aan een volgende langsrijdende Eend, met de mededeling, ‘dat deze tas uit die andere Eend viel, of ze hem mee willen nemen’. Dus bij die stop de tas weer terug bezorgd en iedereen blij.
De vierde stop slaan we over, dat zou het Museum De Bevrijdende Vleugels zijn, maar omdat het een mooie dag is vandaag, is het daar zeker te druk en is er waarschijnlijk niet meer te parkeren. Dus rijden we door naar de vijfde stop, natuurgebied ‘De Mortelen’. Hier zijn dus de zandweggetjes met kuilen en plassen. En weer heel mooi uitzicht en een goede uitleg van Henk.
